Roma barstte in De Bondgenoten plotseling in tranen uit toen hij in het ziekenhuis het slechte nieuws over zijn ziekte hoorde
Midden in de nacht in Rome sneed een telefoontje als een mes door de stilte. Roma – de 28-jarige vrouw met een lach die de zon kon doen verbleken – schrok wakker, hart bonzend. Aan de andere kant van de lijn trilde de stem van de arts. In één seconde veranderde haar stralende gezicht in een masker van pure horror.
Tranen barstten los, een vloedgolf die niet meer te stoppen was. Haar gehuil verscheurde de nacht, weerkaatste tegen de muren van haar kleine appartement.Slechts één maand eerder was alles nog normaal. Roma werd wakker met een zeurende pijn diep in haar onderbuik. Ze lachte het weg: “Te veel pasta, te weinig beweging.” Ze ging gewoon naar haar werk, dronk prosecco met vriendinnen, plande een romantisch weekend met haar vriend.
De pijn kwam en ging – soms zeurend, soms zo hevig dat ze dubbel klapte. Een paracetamolletje, een warme kruik, en ze dacht: het gaat wel over.Maar het ging niet over. Op een middag, midden op de bruisende Via Veneto, zakte ze plots ineen. De pijn explodeerde, zo intens dat de wereld zwart werd. Omstanders schreeuwden, iemand belde een ambulance.
Sirenes loeiden door de eeuwige stad terwijl Roma bleek en zwetend op een brancard werd getild. In het ziekenhuis volgden scans, echo’s, een scopie… en toen een veel te lange stilte. De stilte die je hart doet stoppen.Een paar dagen na haar ontslag – met de geruststellende diagnose “zware darmontsteking” – rinkelt de telefoon opnieuw. Haar moeder, met een stem die breekt: “Lieverd… het ziekenhuis belde net… ze hebben een tumor gevonden… kwaadaardig… het is al uitgezaaid… eindstadium.” Roma’s wereld stort in.
Een schreeuw die geen geluid wordt, alleen maar rauwe, verscheurende snikken. Tranen stromen, doorweken haar kussen, haar shirt, de vloer. Ze grijpt naar haar buik – de plek die ze een maand lang heeft genegeerd – en voelt nu pas echt de tijdbom die daar al die tijd heeft getikt.In blinde paniek herinnert ze zich hoe vaak ze een grondig onderzoek heeft uitgesteld. “Te duur.” “Ik ben jong.” “Het zal wel meevallen.” Nu is elk ademhalen een marteling.
Ze staart uit het raam naar de lichtjes van Rome – nog even betoverend als altijd – maar voor haar is alles grijs geworden. Is er nog tijd? Komt er nog een wonder? Of is dit het laatste hoofdstuk van een meisje dat dacht dat haar eeuwige jeugd haar zou beschermen?Het verhaal van Roma laat heel Italië – en de rest van de wereld – met ingehouden adem achter. Van “een beetje buikpijn” naar “uitbehandeld” in slechts dertig dagen. Durf jij nog te denken dat jou dit niet kan overkomen?
