04:17:47 (Suzan heeft buikpijn) Met groot verdriet moeten we melden dat Suzans ster vanmorgen vroeg een miskraam heeft gehad.
04:17:47 (Suzan heeft buikpijn) Met groot verdriet moeten we melden dat Suzans ster vanmorgen vroeg een miskraam heeft gehad.
Om 04:17 uur ’s ochtends, terwijl de wereld nog in diepe slaap was, begon de nachtmerrie. Suzan werd wakker met een stekende pijn in haar buik. Ze greep naar haar buik, koud zweet brak haar uit en ze fluisterde nauwelijks hoorbaar: “Ik heb zo’n pijn…”.
En toen, in slechts enkele minuten, was alles voorbij. Voor altijd.
Met een gebroken hart moeten we het ondenkbare melden: vanochtend vroeg heeft Suzan een miskraam gehad. Het kindje waar ze zielsveel van hield, het kindje waar ze elke dag tegen praatte, is er niet meer.Gisteren lachte ze nog. Gisteren streelde ze nog vol verwondering haar buik toen ze de twee roze streepjes zag. Gisteren voelde ze de eerste voorzichtige schopjes en huilde ze van geluk.Ze noemde het al “mijn kleine wonder”. Niemand van ons had kunnen vermoeden dat minder dan 24 uur later dat wonder uit haar lichaam zou worden gerukt.De pijn is niet alleen fysiek. Het is een pijn die door je ziel snijdt. Suzan ligt daar, stil, met tranen die zonder geluid over haar wangen rollen. Haar handen liggen nog steeds beschermend op haar buik, alsof ze het kleine hartje nog een allerlaatste keer wil vasthouden. Geen gil, geen schreeuw.
Alleen een dodelijke stilte en een verdriet zo groot dat het de kamer lijkt te verstikken.Dit is niet de eerste keer. Twee keer eerder heeft Suzan dit onmenselijke verlies meegemaakt. Twee keer stond ze weer op, lachte ze weer door haar tranen heen, omdat ze zo graag moeder wilde worden. Maar deze derde keer… niemand weet of er nog genoeg kracht over is.Het huis dat gisteren nog vol vreugde was – het wiegje stond al klaar, de eerste rompertjes hingen te wachten – voelt nu als een graf.
Alles wat met zoveel liefde was voorbereid, is in één klap een zoute herinnering geworden aan wat nooit zal zijn.We durven niemand te vragen om “sterkte” of “gecondoleerd”. Want dit verdriet is te rauw, te vers, te groot voor woorden. We vragen alleen een beetje rust voor Suzan. Laat haar huilen. Laat haar kapot zijn. Laat haar rouwen om het kindje dat ze nooit in haar armen zal houden.
