Met diepe droefheid delen wij u mee dat sterspeler Henk Wijngaard is overleden aan een ziekte.
Met diepe droefheid delen wij u mee dat sterspeler Henk Wijngaard is overleden aan een ziekte.
Met diepe droefheid en een zwaar gemoed delen wij u mee dat onze geliefde sterspeler Henk Wijngaard is overleden. Hij is na een moedige strijd tegen een ernstige ziekte heengegaan. De club, de supporters, de familie en de hele voetbalgemeenschap rouwen om het verlies van een man die niet alleen op het veld een legende was, maar ook daarbuiten een voorbeeld van doorzettingsvermogen, bescheidenheid en pure passie voor de sport.Henk Wijngaard werd geboren in een bescheiden gezin in het oosten van Nederland. Al als kleine jongen was duidelijk dat hij iets bijzonders had. Op de straatjes van zijn geboorteplaats joeg hij achter een versleten bal aan, droomde hij van grote stadions en van het moment waarop duizenden fans zijn naam zouden scanderen.
Die droom kwam uit. Via de jeugdopleidingen van regionale clubs werkte hij zich op tot een vaste waarde in het eerste elftal, en later tot een absolute sterspeler die landelijke bekendheid genoot.Zijn speelstijl was onvergetelijk. Wijngaard was geen pure krachtpatser, noch een pure technicus – hij was een combinatie van beide. Met zijn scherpe inzicht, razendsnelle acceleratie en een linkerbeen dat ballen als raketten in de verre hoek kon leggen, maakte hij doelpunten die in de herinnering blijven hangen. Supporters spreken nog altijd over “die goal tegen de aartsrivaal”, over de avond waarop hij met een hattrick de bekerfinale besliste, en over de momenten waarop hij na een zware nederlaag de ploeg toch weer op de been kreeg met een steekwoord of een knipoog. Hij was de leider die niet hoefde te schreeuwen; zijn aanwezigheid alleen al gaf rust en vertrouwen.Maar achter de schijnwerpers leefde een man van eenvoud.
Henk bleef altijd de jongen van de buurt. Hij bezocht ziekenhuizen, speelde met kinderen op schoolpleinen en stond na wedstrijden nog uren handtekeningen te zetten, ook als hij zelf uitgeput was. Collega’s herinneren hem als iemand die nooit klaagde, die jongere spelers onder zijn hoede nam en die altijd tijd had voor een praatje met de vrijwilligers van de club. “Henk was geen sterspeler die zich gedroeg als een ster,” zei een voormalige teamgenoot. “Hij was gewoon Henk. En dat maakte hem juist zo groot.”
De ziekte die hem uiteindelijk velde, kwam onverwacht en hard aan. Jarenlang speelde hij door met kleine blessures en ongemakken, maar dit was anders. Toch bleef hij optimistisch. Zelfs in de zwaarste periodes stuurde hij nog berichtjes naar de selectie, keek hij wedstrijden vanaf de bank of via de tv en moedigde hij zijn maten aan. “Ik vecht, net als op het veld,” schreef hij ooit.
Die vechtlust typeerde hem tot het einde.Nu hij er niet meer is, blijft er een leegte achter die moeilijk te vullen is. Het stadion zal stiller zijn zonder zijn naam op de shirts, zonder zijn karakteristieke juichgebaar, zonder die lach die na een overwinning altijd de kleedkamer vulde. Supporters zullen bloemen leggen, sjaals ophangen en in stilte stilstaan bij de man die hen zo vaak trots maakte. De club heeft al aangekondigd dat er een herdenkingswedstrijd komt, en dat zijn shirtnummer voorlopig niet meer zal worden uitgereikt – een gebaar van respect dat velen ontroert.
Voor de familie is het verlies onbeschrijfelijk. Henk was echtgenoot, vader, zoon en vriend. In de berichten die de club bereikten, klinkt overal dezelfde toon: liefde, dankbaarheid en ongeloof. “Hij was ons alles,” schreef zijn vrouw. “Hij gaf ons lach en kracht, en nu moeten we leren verder te gaan zonder hem.”
Toch willen wij, namens iedereen die Henk kende en bewonderde, ook stil staan bij wat hij heeft nagelaten. Niet alleen de goals en de prijzen, maar vooral de herinnering aan een mens die liet zien dat talent zonder karakter weinig waard is. Hij leerde een generatie supporters dat voetbal meer is dan winnen of verliezen – dat het gaat om samen strijden, om respect, om nooit opgeven.In de komende dagen en weken zullen er veel woorden worden gesproken en geschreven.
Er zullen oude beelden voorbijkomen, interviews, hoogtepunten. Maar het belangrijkst is misschien wel de stilte. De stilte waarin we even kunnen voelen hoeveel hij betekende. De stilte waarin we hem bedanken.Henk Wijngaard is heengegaan. Maar zijn naam, zijn daden en zijn geest blijven. In het stadion, in de harten van de fans, in de verhalen die nog generaties lang zullen worden doorverteld.Rust zacht, Henk. Je hebt het veld verlaten, maar je speelt voor altijd door in onze herinnering.Met diepe droefheid,
Namens de club, de supporters en allen die je liefhadden.
Namens de club, de supporters en allen die je liefhadden.
